CONTACTO

  • Pórtico
  • Auditorio
  • Youtubeiras
  • EdC
  • Concello de Ourense - Cultura - MUSEO MUNICIPAL

    Volver

    Ourense, decembro de 2017.-
     
    O Museo Municipal de Ourense, na rúa Lepanto, albergará até o 11 de febreiro a nova proposta fotográfica de Laia Abril. Lobismuller, que aborda a identidade de xénero a través do caso Romasanta, de Allariz, poderase visitar na sala de fondos do Museo no marco do Outono Fotográfico.
     
    Sinopse. Coñecido como Manuel Blanco Romasanta, mais bautizada como Manuela, xa que inicialmente se identificara como muller. De acordo coas actuais teorías médicas era unha persoa intersexual. Lobismuller reconstrúe desde unha perspectiva feminina a historia da asasina en serie máis enigmática e criminosa da historia galega. Como sabemos, Romasanta era coñecida como Sacaúntos, debido á lenda de converter a graxa das súas vítimas en xabón de alta calidade; durante o xuízo de 1853, foi acusada de 9 dos 12 asasinatos que admitiu (de 17 atribucións), afirmando que non era culpábel xa que sufría unha maldición que a convertía en lobo.
     
    Laia Abril (Barcelona, 1986) é unha artista multidisciplinar que traballa con fotografía, texto, vídeo e son. Despois de graduarse en Xornalismo, mudouse a Nova York para asistir a cursos de fotografía do ICP, onde decidiu encamiñar os seus proxectos en contar historias íntimas que expoñen realidades incómodas e ocultas relacionadas coa sexualidade, os trastornos alimenticios e a igualdade de xénero. En 2009 e durante 5 anos traballou en FABRICA, a residencia artística do Centro de Investigación Benetton en Italia; onde traballou na revista COLORS como editora creativo e fotógrafa. Alí comezou un equipo de creación de libros co Director de Arte Ramón Peixe.
     
    CV. Os seus proxectos (exposicións, instalacións, libros, documentos web e películas) mostráronse internacionalmente, como en Estados Unidos, Canadá, o Reino Unido, China, Polonia, Alemaña, Holanda, Suíza, Turquía, Grecia, Francia, Italia ou España. A súa obra desenvólvese en coleccións privadas e públicas como o Musée de l' Elysée, o Winterthur Museum de Suíza ou o MNAC de Barcelona. Nos últimos anos o seu traballo foi destacado ao ser nomeada para bolsas e premios como Magnum Foundation, Prix Piktet, Foam Paul Huf e seleccionada como xurado de elección na Santa Fe Center ou Plat(f)orm PhotoMuseum. 
     
    Recentemente foi premiada co Premio Revelación Photo España, a Bolsa Fotopress e o Premio Madame Figaro - Rencontres Arles pola súa exposición Unha historia da misoxinia, capítulo uno: Sobre o aborto.
     
    Autopublicou Thinspiration en 2012, Tediousphilia ( Musée de l' Elysée, 2014) e The Epilogue (Dewi Lewis, 2014), que foi moi aclamado e preseleccionado para o ParisPhoto- Aperture First Book Award, para o Kassel PhotoBook Festival e Photo España, no que foi Premio ao mellor Fotolibro e nomeada polo crítico Jorg Cölberg coma "unha obra mestra do fotolibro". O seu novo libro-proxecto Lobismuller (RM, 2016), alcanzou o Premio Images Book, e presentouse en Paris Photo 2016. 
     
     
    A mostra é froito dun acordo de colaboración coa Fundación Laxeiro, mediante o que se poderán ver, por primeira vez en Ourense, un total de corenta e oito debuxos de Laxeiro que ilustran o seu proceso creativo. 
     
    O PROXECTO
     
    A necesidade de afondar nos referentes culturais e artísticos da arte galega do século XX, levou ao Museo Municipal a propoñer unha exposición que achegara á cidade de Ourense, algún aspecto concreto da obra de José Otero Abeledo, Laxeiro (Lalín, 1908 - Vigo, 1996), un dos membros máis destacados da Vangarda histórica galega.
     
    Laxeiro foi un artista dotado dun particular talento para o debuxo, debido a que nos albores da súa traxectoria, adoitou o costume de ir sempre equipado cun caderno e lapis, pluma ou pincel, o que lle permitía reproducir todo o que vía ao seu redor. Durante os anos de barbeiro ambulante, ao seu regreso de Cuba na segunda década dos anos vinte, Laxeiro aproveitaba os seus periplos por romarías, festas populares e mercados, para plasmar todo aquilo que vía. Traballa o retrato, mais tamén grupos de persoas, feirantes, tratantes de gando, paisaxes rurais, vacas, cabalos, etc.
     
    Nalgunha ocasión, o artista de Lalín afirmou que o debuxo era na pintura, o equivalente ao pentagrama na música. Referíase a que a liña, organizadora do espazo pictórico, estrutura a composición que logo se completa coa aplicación da cor, modulando así as relacións de volumes, perspectivas, pesos, masas e demais elementos compositivos que conforman a obra rematada. 
     
    Esta relación tan íntima e inmediata co debuxo, será xa algo característico nel e xa non poderá prescindir dese método de traballo durante o resto da súa vida. Laxeiro, o debuxante compulsivo, pensa directamente coa man, aplicando a liña sobre o papel e solucionando así problemas técnicos, mediante a práctica continuada do debuxo.
     
    Este proxecto nace a partir da idea de ilustrar o proceso no que o artista ensaia por primeira vez un tema ou un motivo, que pode ou non levalo finalmente ao lenzo, ou ao papel dun xeito xa rematado. É a partir desta idea, como se vai articulando todo o proxecto expositivo, e conseguir así traer a Ourense unha exposición que, lonxe de mostrar o máis coñecido do artista, se centre nunha faceta concreta do seu traballo, aportando así certa novidade ao público visitante que terá a oportunidade de achegarse a un Laxeiro centrado no proceso debuxístico, lonxa na meirande parte dos casos, do traballo final.  
     
    A EXPOSICIÓN
     
    Composta por un total de corenta e oito obras, a exposición céntrase nos períodos da súa mocidade, incluíndo obras dos anos vinte, trinta e corenta, principalmente, con algúns exemplos de pezas que datan dos anos cincuenta. 
     
    Nesta secuencia temporal, pódese apreciar a evolución do artista, dende o debuxo de liña limpa - na que se evidencia a influencia do debuxo modernista que tanto empregara Castelao – ata o que se chamou estética granítica, unha forma de pintar e debuxar xa propia deste grupo, unha vez liberado da influencia do Modernismo, para rematar en debuxos, xa de finais dos anos corenta e principios dos cincuenta, de clara factura de xesto, moi en consonancia co Expresionismo.
     
    Así, están incluídos dous curiosos debuxos, pertencentes ao período de formación do artista na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, en Madrid, en 1931 e 1932. Trátase de dous estudos anatómicos, un feminino e outro masculino, no que mestura o tratamento de volumes coa distribución parcial de partes óseas. Ambos debuxos son documentos de extraordinaria relevancia para achegármonos ao Laxeiro aprendiz, malia que por estes anos tiña xa unha estética propia ben definida, como o demostran obras como Carnavalada de 1931, pertencente á Colección permanente da Fundación Laxeiro / Concello de Vigo, un dos primeiros cadros expresionistas da arte galega. 
     
    Podemos ver outras curiosidades, como un neno descalzo, datado en 1931, unha fermosa peza que está a medio camiño entre o estudo académico e o retrato costumista, evidenciando xa unha singular mirada do artista.
     
    Chaman a atención, polo atípico da temática, algunhas pezas de carácter urbano, como é o caso de Guindastre no porto de Vigo, Paisaxe industrial, Paisaxe urbana con depósito de auga, ou Edificio derrubado, todas datadas en torno ao ano 1941, ano no que Laxeiro se instala na cidade de Vigo. Este pequeno conxunto de debuxos afastados da temática rural tan frecuente na obra de Laxeiro, ademais de falarnos dun artista que pinta todo o que ve ao seu redor, cunha mirada aberta, deixa testemuña das poucas paisaxes sen figuras pintadas polo artista. Vigo resultou unha cidade chea de estímulos para el e deixa numerosos debuxos que o testemuñan, nesta mostra podemos ver escenas do mercado e tamén escenas de porto, moi pouco frecuentes nun artista da terra – e non do mar – como era Laxeiro.
     
    O xénero retratístico é de crucial importancia en Laxeiro, tanto que lle valería como medio de subsistencia á súa chegada a Vigo en 1941. Nesta mostra hai varios exemplos da súa mestría nesta faceta, exemplos que van das influencias nomeadamente modernista de trazo claro e limpo, como é o caso do Retrato de home con garabata, datado na década dos anos trinta, cunha forma de debuxar nidia e concisa, coa que tamén realiza unha fermosa maternidade dunha nai moza e urbana, sentada nunha banqueta coa súa criatura no colo, mais tamén hai retratos realizados coa linguaxe da chamada estética granítica, como é o caso de Retrato de 1945, un rostro de moza de faccións rotundas, realizada a carbón cunha técnica de difuminado que resalta os volumes con gran acerto. 
     
    Non quixemos deixar de incluír tamén nesta mostra, algúns exemplos de escenas de café e de taberna, nus femininos, estudos de detalles concretos, como o caso dun delicioso debuxiño, datado nos anos corenta que recrea unha muller durmindo e, por suposto, o mundo infantil, tan importante na súa narrativa, está recollido aquí tamén en varias pezas da década dos anos trinta. 
     
    Laxeiro sobre papel preséntase así, como unha galería de personaxes, escenas e paisaxes que describe o proceso creativo dun pintor que foi evolucionando ao carón do século XX, deixando constancia nos seus debuxos desa atmosfera da primeira metade do século pasado, na que a modernidade na pintura e no debuxo, afirmábase dende un punto de vista formal, cun tratamento novo das formas e volumes, e dende un punto de vista narrativo, plasmando escenas e motivos dun xeito totalmente libre e novo, no que o costumismo idealizado queda superado por unha forma máis radical de plasmar o visible. 
     
    O ARTISTA 
     
    Laxeiro foi membro destacado do grupo coñecido como Os novos, da Vangarda histórica galega, grupo que foi responsable da entrada da arte galega na contemporaneidade no primeiro terzo do século XX, realizando unha obra que estaba en consonancia co que acontecía no panorama internacional. 
     
    Laxeiro e os seus compañeiros de xeración, rexeitaron a herdanza da xeración anterior de artistas galegos, ancorada na arte decimonónica, para propoñer novas linguaxes, no contexto da chamada á orde que o artista francés Jean Cocteau fixera a finais dos anos vinte, despois da resaca das vangardas de descomposición da imaxe, provocando movementos como a Nova obxectividade alemá que volvía á figuración dende formulacións non realistas. 
     
    Debuxante compulsivo dende o seu retorno de Cuba, a finais dos anos vinte, Laxeiro vai construíndo unha estética de gran expresividade e dinamismo, introducindo, como dixera Luís Seoane, o expresionismo en Galicia e catalizando os mundos literarios do esperpento de Valle Inclán e a Galicia mítica de Álvaro Cunqueiro. A súa obra, sintetiza deste xeito toda a tradición cultural galega coas vangardas do século XX, sempre do lado da pintura de pulsión, fronte a outras liñas de traballo máis analíticas. 
     
    Ourense, outubro de 2018.- XOGUETES DE CINE, é unha exposición que consiste en reelaboracións de obxectos baseados en antigos xoguetes cinematográficos do século XIX, reformulados con tecnoloxía actual polo experto en efectos especiais arxentino Federico Ransenberg. Estará ubicada no Museo Municipal de Ourense dende o 19 ata o 27 de outubro.
     
    Antes da creación do cinema moderno existiron moitos inventos que experimentaron co movemento e a visión para crear ilusións baseándose no fenómeno da persistencia retiniana. A mostra Xoguetes de cine, de Federico Ransenberg, está integrada por obxectos baseados nalgúns daqueles xoguetes cinematográficos do século XIX, reformulados con tecnoloxía actual. En concreto, trátase de zootropos e fontes máxicas elaborados de forma que permiten o visionado simultáneo a múltiples espectadores en visión de 360º, a diferenza do habitual nos xoguetes orixinais, que funcionaban de xeito individual.
     
    Federico Ransenberg é unha figura destacada a nivel mundial dentro do mundo dos efectos especiais físicos, coñecido especialmente polo seu traballo en filmes arxentinos e españois (Relatos salvajes, Cien años de perdón, Tesis sobre un homicidio) pero tamén en superproducións como El perfume: historia de un asesino.
     
     
    Ourense, 03 de outubro de 2017.
     
    O Museo Municipal (rúa Lepanto) ampliará a exposición Tempo, de Isabell Seidel, cunha nova serie de 25 acuarelas inspiradas na auga e na choiva. Logo de 4 meses dun éxito absoluto de visitas, tanto de veciños e veciñas da nosa cidade coma de turistas, contabilizáronse 4.129 entradas sen contar os grupos de escolares de diferentes idades e, en xeral, colectivos moi interesados polas obras de arte, especialmente pola obra da artista xermano-ourensá.
     
    Desde a inauguración do proxecto, foron múltiples as solicitudes de visitas guiadas e, entre as que se levaron a cabo, unha gran cantidade foron directamente atendidas pola propia artista, salientando todos os visitantes un contacto moi persoal e moi próximo aos diferentes.
     
    Logo de 6 meses pechado pola adecuación do espazo a un novo elevador para así facilitar o acceso ao público eliminando barreiras arquitectónicas, o Museo Municipal abriu de novo as súas portas con Tempo, unha exposición que ocupa as tres plantas do devandito edificio histórico no centro e corazón do casco antigo da nosa cidade tal e como se fixera na inauguración do Museo exactamente 30 anos atrás.
     
    Isabell Seidel continuou traballando no seu proxecto alén das obras expostas, e é a partir da afluencia de visitantes que xorde a posibilidade de ampliar a nova obra no marco do mesmo proxecto.
     
    "Choiva", a nova serie de obras de acuarelas de Isabel Seidell, amosa un compendio de cores desde a máis íntima abstracción, e presentarase o xoves 5 de outubro ás 19:45 horas na sala I do Museo Municipal.
     

    Ourense, xuño de 2017.

    Logo de seis meses pechado para acometer as obras de instalación do ascensor, o Museo Municipal reabre as súas portas con Tempo, da artista alemá afincada en Ourense Isabell Seidel. Unha colección de 91 obras, de grande e medio formato, coa técnica de acuarela en papel sobre lenzo, diarios de viaxe e cadernos de anotacións que percorre os currunchos da nosa cidade. A exposición ocupa as tres plantas do Museo -feito que non ocorría desde hai 30 anos, con Julio Prieto Nespereira-, e permanecerá aberta desde o xoves 22 de xuño até o 30 de setembro.

    Ourense só hai unha, mais as súas representacións son moitas, tantas como ollos abertos e mentes sensibles”, dicía o alcalde Jesús Vázquez na presentación de Tempo, “e grazas ás súas acuarelas de Seidel aprendemos a observala desde a mirada da artista, a apreciala na súa beleza e sentila propia nas súas manifestacións”.

    Para a artista, Tempo representa a moitos niveis o seu traballo. “É unha mostra 100% ourensán que busca reflectir a nosa cidade a través das árbores, as estacións do ano, o xogo das luces e das sombras e, especialmente, a choiva”, dixo, pero tamén “o grao de humidade exacto, o pigmento que flúe coa auga para modelar a realidade”. Porén, tamén considera que é unha obra “moi persoal”, xa que reflicte o tempo que transcorreu desde que empezou a traballar na exposición até o momento, tempo no que foi nai de dous nenos: “agora todo é máis complexo”, recoñecía, “e acórdome de que Tempo en alemán significa velocidade”.

     

    Ourense, 20 de xuño de 2017.-

    O Museo Municipal acada a plena accesibilidade coa instalación dun ascensor panorámico que conecta os dous andares e a planta principal. E, o máis importante, de facelo cunha dotación fundamental: un ascensor panorámico que conecta os dous andares e a planta principal.

    En resumo, o Museo Municipal, logo dun investimento de 58.000 euros, ten plena accesibilidade.

    É preciso lembrar que a planta principal xa estaba adaptada con rampas de acceso, pero faltaba un acceso axeitado aos dous andares superiores do edificio. Coa instalación deste ascensor queda definitivamente subsanada esta eiva.

    É un ascensor panorámico, feito de vidro e adaptado non só ás necesidades dos espazo, senón tamén á súa estética. “Hai que agradecerlle ao equipo redactor do proxecto este bo gusto: o ascensor intégrase, daquela, coma unha figura escultórica máis, facendo unha integración funcional e elegante”, destacou o alcalde, Jesús Vázquez, na visita a esta instalación.

    Aínda máis: este ascensor eléctrico consume moi pouca enerxía, pois aproveita as inercias, e tamén ten un sistema de seguridade a través dun mecanismo de cintas (segundo explicaron os redactores do proxecto) que avisa antes de que se produza a incidencia.

    En calquera caso, unha nova dotación, na liña de seguir traballando e dando pasos para converter Ourense nunha cidade accesible, cómoda e sen barreiras.

     

    Ourense, 12 de decembro de 2016.

    Os organizadores da exposición 'Prego: 100 anos' abren este mércores a segunda e última fase de catalogación da Obra de Prego de Oliver. Este chamamento, dirixido a todos aqueles propietarios, coleccionistas ou galeristas que posúan obras do autor ourensán e desexen ter a súa obra catalogada.

     

    O traballo de recepción das obras realizarase os vindeiros días 14, 15 e 16 de decembro na sala Valente en horario de 11:00 a 13:30 horas e de 18:30 a 21:30 horas co seguinte procedemento: entrega da obra cun rexistro de entrada e devolución da obra, con sinatura de saída. Á xente que veña de fóra de Ourense recibirá o certificado e a obra o mesmo día.

     

    Charla didáctica: cambio de data

    Por outra banda, hai un cambio de data na última das conferencias divulgativas da súa obra previstas no programa de 'Prego: 100 anos'. Así, O canon da pintura galega desde a Atenas de Galicia: Prego, a cargo do comisario da exposición, Xabier Limia de Gardón, que estaba prevista inicialmente para mañá, terá lugar o vindeiro martes 20 de decembro ás 20:00 horas na propia sala Valente con acceso libre e gratuíto.

     
    Ourense, 17 de novembro.-

    Esta mañá o primeiro andar do Museo Municipal acollía a presentación de tres novas exposicións dentro do festival Outono Fotográfico 2016. Estas obras permanecerán neste espazo ata o 4 de decembro. Neste acto estiveron a directora de Espazos Expositivos do Concello de Ourense, Eva Torres, Belén Iglesias, concelleira de Cultura, Xosé Lois Vázquez "Che" e Vítor Nieves, director e curador do festival Outono Fotográfico respectivamente.

    O título das exposicións son:
     
     
     
    Páxinas: 1 2 3 4 5 ... Último 

    Concellería de Cultura
    Concello de Ourense
    2017

     

    Rúa da Canle, 1
           32005 Ourense

     

       988 391 290

    Contacto

     

    Accesibilidade

     

    Permisos

    Cultura nas redes:

     

      Facebook

     

      Twitter

     

      Youtube

    Diseñado y programado por ACV Galaica