CONTACTO

  • EdC
  • prem risco
  • Verán cultural
  • Premio poesía
  • Auditorio
  • Concello de Ourense - Cultura - MUSEO MUNICIPAL

    Volver

    Ourense, 04 de outubro de 2018.
     
    O Museo Municipal presentou esta mañá a exposición Ollada ao pasado, unha retrospectiva da obra de Modesta Fernández Blanco, coñecida no mundo artístico como Meborat. Formada por 33 lenzos -desde os máis figurativos, a través dos que recoñeceremos moitos dos recunchos da nosa cidade, até a obra abstracta- e 4 esculturas en pedra, a exposición “supera o ámbito da divulgación artística, é case un actos de xustiza”, en palabras da concelleira de Cultura, Belén Iglesias. 
     
    Formada na Escola de Arte da Deputación de Ourense, Meborat expuxo por vez primeira na Galería Souto no ano 1976 e, case ininterrompidamente, en diferentes lugares de todo o país, até 2009, cando o Ateneo de Ourense acolleu a súa última exposición. A artista finou no 2012 e, desde entón, é o seu fillo Adrián Rey quen custodia a obra no seu estudo da Avenida de Portugal. O propio Rey agradecía as facilidades do Museo Municipal para a instalación desta exposición durante a inauguración da mesma. 
     
    Meborat foi profesora de pintura, no ámbito do Maxisterio, pero tamén foi investigadora das técnicas pero, por riba de todo, foi mestra de artistas: Axudou a diferentes xeracións de estudantes para o exame de ingreso na Facultade de Belas Artes.
     
    A obra pódese visitar no Museo Municipal (rúa Lepanto 8) en horario de 11:00 a 13:30 horas e de 18:30 a 21:30 horas de martes a sábados, e de 11:00 a 13:30 horas os domingos.
     
    Ourense, 14 dexuño de 2018.
     
    O artista ourensán Pablo Otero presenta, esta tarde ás 20:00 horas no Museo Municipal, a segunda parte da súa exposición Colpo di Fulmine, a continuación da obra exposta na sala Valente desde o mes de maio. Nesta segunda parte, o artista expón pezas de menor formato, pero atravesadas por un denominador común: a procura da verdade a través da luz. 
     
    Así, o artista plástico concibe a súa obra coma un proceso de tránsito, de metamorfose, partindo da inocencia ata chegar á abstracción. Un camiño no que transita a través da historia da Arte, como fonte de inspiración, pero que só se albisca a través da luz da revelación, pero sen caer na tentación das certezas. 
    En total, máis dun cento de obras montadas sobre 40 soportes artísticos diferentes (pintura sobre tea, instalacións con ladrillos, mesas, collages, etc.) que se unen, tal e como fixera na fachada do edificio do Banco de España, á intervención artística sobre a fachada do Museo Municipal.
     
    O acto de inauguración será ás 20:00 horas coa presenza da concelleira de Cultura, Belén Iglesias.
     
    Ourense, maio de 2018.-
    O Museo acolle máis de medio centear de  óleos, moitos deles de grande formato, entre os que podemos atopar retratos, paisaxes, figuracións abstractas e mesmo interpretacións en clave colorista de cadros de Picasso ou Velázquez. Un percorrido pola psicodelia e unha viaxe introspectiva no particular universo de Alva. 
    Ata o vindeiro día 10 de xuño podemos ver a obra deste caricaturista, ilustrador, pintor, retratista e muralista. Todas as facetas de Alva recollidas nesta nova exposición na que atoparemos moitos dos elementos da cultura pop, pero tamén claras reminiscencias da cultura máis popular, recollida no subconsciente colectivo desta cidade. (Máis información no seguinte enlace)
     
    Ourense, abril de 2018.-

    A Cultura celebra a chegada da primavera a Ourense, e con ela dúas novas exposicións no Museo Municipal. Na sala 1, "Moxom e familia", a última das coleccións de obras do ourensán a partir de troncos de madeira de diversa procedencia, que grazas ao talento do polifacético artista cobran vida e medran con grande personalidade figurativa. A madeira convertida en personaxe, cunha historia e cunha experiencia narrada a través de pinceladas cheas de pigmentos e materiais espontáneos. Na Sala 2, outra ourensá, malia ser chantadina de berce: Mercedes Paz, artista autodidacta que nos presenta nunha exposición co mesmo nome medio cento de pezas entre as que podemos atopar pintura, escultura e debuxo, nunha infinita conversa cos materiais, do metal á madeira, pasando polo marfilpero sen perder en ningún momento a forma e a expresión da simboloxía abstracta.

    Moxom e familia -Sala 1 do Museo Municipal, até o 6 de maio.
     
    Mercedes paz - Sala 2 do Museo Municipal, até o 6 de maio.

    (Máis información da axenda de cultura)
     
    Ourense, febreiro de 2018.
     
    A artista ourensá Tareixa Taboada presenta Zoon Politikon no Museo Municipal, unha exposición composta por medio cento de obras nas que podemos atopar retratos, escenas circenses, bronces da Iberia e mesmo un misterioso asasinato por resolver. A exposición permanecerá até o mes de abril nas salas 1 e 2 do Museo Municipal, e quere reivindicar a experiencia individual fronte á arte lonxe da “tiranía da felicidade e do mercado da arte, que é efémero”, dixo na persentación.
     
    Inundada de cromatismo, con tons fortes e vivos, Zoon Politikon preséntase coma unha exposición interactiva: “A arte ten que impactar e divertir”, dixo Tareixa Taboada na súa presentación, “se hai necesidade de explicala non vale para nada”. 
     
    Na primeira planta do Museo atopamos a galería “freak show”, unha homenaxe aos personaxes circenses que, no seu momento, foron exhibidos con crueldade, pero que atesouraban un gran interior. Pero tamén está a “Iberia”, un conxunto de óleos e bronces que nos levan ao século III a.C. Pasados polo filtro da artista. Na segunda planta, un “Asasinato sen resolver”, unha forma de que os visitantes consideren o Museo un lugar divertido e un reto a través da arte. Porque esta, en palabras da artista, “debe ser humana, sensible e pasional”.
     
    Zoon Politikon inaugurarase esta mesma tarde ás 20 horas, e poderá visitarse no Museo até o 1 de abril no seguinte horario: de martes a sábado, en horario de 11:00 a 13:30 horas e de 18:30 a 21:30 horas, e os domingos de 11:00 a 13.30 horas. Os luns, o Museo pecha. Durante todo este tempo, a exposición recibirá a visita de centros escolares no ánimo de facer do Museo un recurso didáctico, en palabras da concelleira de Cultura, Belén Iglesias.
     
    Ourense, decembro de 2017.-
     
    O Museo Municipal de Ourense, na rúa Lepanto, albergará até o 11 de febreiro a nova proposta fotográfica de Laia Abril. Lobismuller, que aborda a identidade de xénero a través do caso Romasanta, de Allariz, poderase visitar na sala de fondos do Museo no marco do Outono Fotográfico.
     
    Sinopse. Coñecido como Manuel Blanco Romasanta, mais bautizada como Manuela, xa que inicialmente se identificara como muller. De acordo coas actuais teorías médicas era unha persoa intersexual. Lobismuller reconstrúe desde unha perspectiva feminina a historia da asasina en serie máis enigmática e criminosa da historia galega. Como sabemos, Romasanta era coñecida como Sacaúntos, debido á lenda de converter a graxa das súas vítimas en xabón de alta calidade; durante o xuízo de 1853, foi acusada de 9 dos 12 asasinatos que admitiu (de 17 atribucións), afirmando que non era culpábel xa que sufría unha maldición que a convertía en lobo.
     
    Laia Abril (Barcelona, 1986) é unha artista multidisciplinar que traballa con fotografía, texto, vídeo e son. Despois de graduarse en Xornalismo, mudouse a Nova York para asistir a cursos de fotografía do ICP, onde decidiu encamiñar os seus proxectos en contar historias íntimas que expoñen realidades incómodas e ocultas relacionadas coa sexualidade, os trastornos alimenticios e a igualdade de xénero. En 2009 e durante 5 anos traballou en FABRICA, a residencia artística do Centro de Investigación Benetton en Italia; onde traballou na revista COLORS como editora creativo e fotógrafa. Alí comezou un equipo de creación de libros co Director de Arte Ramón Peixe.
     
    CV. Os seus proxectos (exposicións, instalacións, libros, documentos web e películas) mostráronse internacionalmente, como en Estados Unidos, Canadá, o Reino Unido, China, Polonia, Alemaña, Holanda, Suíza, Turquía, Grecia, Francia, Italia ou España. A súa obra desenvólvese en coleccións privadas e públicas como o Musée de l' Elysée, o Winterthur Museum de Suíza ou o MNAC de Barcelona. Nos últimos anos o seu traballo foi destacado ao ser nomeada para bolsas e premios como Magnum Foundation, Prix Piktet, Foam Paul Huf e seleccionada como xurado de elección na Santa Fe Center ou Plat(f)orm PhotoMuseum. 
     
    Recentemente foi premiada co Premio Revelación Photo España, a Bolsa Fotopress e o Premio Madame Figaro - Rencontres Arles pola súa exposición Unha historia da misoxinia, capítulo uno: Sobre o aborto.
     
    Autopublicou Thinspiration en 2012, Tediousphilia ( Musée de l' Elysée, 2014) e The Epilogue (Dewi Lewis, 2014), que foi moi aclamado e preseleccionado para o ParisPhoto- Aperture First Book Award, para o Kassel PhotoBook Festival e Photo España, no que foi Premio ao mellor Fotolibro e nomeada polo crítico Jorg Cölberg coma "unha obra mestra do fotolibro". O seu novo libro-proxecto Lobismuller (RM, 2016), alcanzou o Premio Images Book, e presentouse en Paris Photo 2016. 
     
     
    A mostra é froito dun acordo de colaboración coa Fundación Laxeiro, mediante o que se poderán ver, por primeira vez en Ourense, un total de corenta e oito debuxos de Laxeiro que ilustran o seu proceso creativo. 
     
    O PROXECTO
     
    A necesidade de afondar nos referentes culturais e artísticos da arte galega do século XX, levou ao Museo Municipal a propoñer unha exposición que achegara á cidade de Ourense, algún aspecto concreto da obra de José Otero Abeledo, Laxeiro (Lalín, 1908 - Vigo, 1996), un dos membros máis destacados da Vangarda histórica galega.
     
    Laxeiro foi un artista dotado dun particular talento para o debuxo, debido a que nos albores da súa traxectoria, adoitou o costume de ir sempre equipado cun caderno e lapis, pluma ou pincel, o que lle permitía reproducir todo o que vía ao seu redor. Durante os anos de barbeiro ambulante, ao seu regreso de Cuba na segunda década dos anos vinte, Laxeiro aproveitaba os seus periplos por romarías, festas populares e mercados, para plasmar todo aquilo que vía. Traballa o retrato, mais tamén grupos de persoas, feirantes, tratantes de gando, paisaxes rurais, vacas, cabalos, etc.
     
    Nalgunha ocasión, o artista de Lalín afirmou que o debuxo era na pintura, o equivalente ao pentagrama na música. Referíase a que a liña, organizadora do espazo pictórico, estrutura a composición que logo se completa coa aplicación da cor, modulando así as relacións de volumes, perspectivas, pesos, masas e demais elementos compositivos que conforman a obra rematada. 
     
    Esta relación tan íntima e inmediata co debuxo, será xa algo característico nel e xa non poderá prescindir dese método de traballo durante o resto da súa vida. Laxeiro, o debuxante compulsivo, pensa directamente coa man, aplicando a liña sobre o papel e solucionando así problemas técnicos, mediante a práctica continuada do debuxo.
     
    Este proxecto nace a partir da idea de ilustrar o proceso no que o artista ensaia por primeira vez un tema ou un motivo, que pode ou non levalo finalmente ao lenzo, ou ao papel dun xeito xa rematado. É a partir desta idea, como se vai articulando todo o proxecto expositivo, e conseguir así traer a Ourense unha exposición que, lonxe de mostrar o máis coñecido do artista, se centre nunha faceta concreta do seu traballo, aportando así certa novidade ao público visitante que terá a oportunidade de achegarse a un Laxeiro centrado no proceso debuxístico, lonxa na meirande parte dos casos, do traballo final.  
     
    A EXPOSICIÓN
     
    Composta por un total de corenta e oito obras, a exposición céntrase nos períodos da súa mocidade, incluíndo obras dos anos vinte, trinta e corenta, principalmente, con algúns exemplos de pezas que datan dos anos cincuenta. 
     
    Nesta secuencia temporal, pódese apreciar a evolución do artista, dende o debuxo de liña limpa - na que se evidencia a influencia do debuxo modernista que tanto empregara Castelao – ata o que se chamou estética granítica, unha forma de pintar e debuxar xa propia deste grupo, unha vez liberado da influencia do Modernismo, para rematar en debuxos, xa de finais dos anos corenta e principios dos cincuenta, de clara factura de xesto, moi en consonancia co Expresionismo.
     
    Así, están incluídos dous curiosos debuxos, pertencentes ao período de formación do artista na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, en Madrid, en 1931 e 1932. Trátase de dous estudos anatómicos, un feminino e outro masculino, no que mestura o tratamento de volumes coa distribución parcial de partes óseas. Ambos debuxos son documentos de extraordinaria relevancia para achegármonos ao Laxeiro aprendiz, malia que por estes anos tiña xa unha estética propia ben definida, como o demostran obras como Carnavalada de 1931, pertencente á Colección permanente da Fundación Laxeiro / Concello de Vigo, un dos primeiros cadros expresionistas da arte galega. 
     
    Podemos ver outras curiosidades, como un neno descalzo, datado en 1931, unha fermosa peza que está a medio camiño entre o estudo académico e o retrato costumista, evidenciando xa unha singular mirada do artista.
     
    Chaman a atención, polo atípico da temática, algunhas pezas de carácter urbano, como é o caso de Guindastre no porto de Vigo, Paisaxe industrial, Paisaxe urbana con depósito de auga, ou Edificio derrubado, todas datadas en torno ao ano 1941, ano no que Laxeiro se instala na cidade de Vigo. Este pequeno conxunto de debuxos afastados da temática rural tan frecuente na obra de Laxeiro, ademais de falarnos dun artista que pinta todo o que ve ao seu redor, cunha mirada aberta, deixa testemuña das poucas paisaxes sen figuras pintadas polo artista. Vigo resultou unha cidade chea de estímulos para el e deixa numerosos debuxos que o testemuñan, nesta mostra podemos ver escenas do mercado e tamén escenas de porto, moi pouco frecuentes nun artista da terra – e non do mar – como era Laxeiro.
     
    O xénero retratístico é de crucial importancia en Laxeiro, tanto que lle valería como medio de subsistencia á súa chegada a Vigo en 1941. Nesta mostra hai varios exemplos da súa mestría nesta faceta, exemplos que van das influencias nomeadamente modernista de trazo claro e limpo, como é o caso do Retrato de home con garabata, datado na década dos anos trinta, cunha forma de debuxar nidia e concisa, coa que tamén realiza unha fermosa maternidade dunha nai moza e urbana, sentada nunha banqueta coa súa criatura no colo, mais tamén hai retratos realizados coa linguaxe da chamada estética granítica, como é o caso de Retrato de 1945, un rostro de moza de faccións rotundas, realizada a carbón cunha técnica de difuminado que resalta os volumes con gran acerto. 
     
    Non quixemos deixar de incluír tamén nesta mostra, algúns exemplos de escenas de café e de taberna, nus femininos, estudos de detalles concretos, como o caso dun delicioso debuxiño, datado nos anos corenta que recrea unha muller durmindo e, por suposto, o mundo infantil, tan importante na súa narrativa, está recollido aquí tamén en varias pezas da década dos anos trinta. 
     
    Laxeiro sobre papel preséntase así, como unha galería de personaxes, escenas e paisaxes que describe o proceso creativo dun pintor que foi evolucionando ao carón do século XX, deixando constancia nos seus debuxos desa atmosfera da primeira metade do século pasado, na que a modernidade na pintura e no debuxo, afirmábase dende un punto de vista formal, cun tratamento novo das formas e volumes, e dende un punto de vista narrativo, plasmando escenas e motivos dun xeito totalmente libre e novo, no que o costumismo idealizado queda superado por unha forma máis radical de plasmar o visible. 
     
    O ARTISTA 
     
    Laxeiro foi membro destacado do grupo coñecido como Os novos, da Vangarda histórica galega, grupo que foi responsable da entrada da arte galega na contemporaneidade no primeiro terzo do século XX, realizando unha obra que estaba en consonancia co que acontecía no panorama internacional. 
     
    Laxeiro e os seus compañeiros de xeración, rexeitaron a herdanza da xeración anterior de artistas galegos, ancorada na arte decimonónica, para propoñer novas linguaxes, no contexto da chamada á orde que o artista francés Jean Cocteau fixera a finais dos anos vinte, despois da resaca das vangardas de descomposición da imaxe, provocando movementos como a Nova obxectividade alemá que volvía á figuración dende formulacións non realistas. 
     
    Debuxante compulsivo dende o seu retorno de Cuba, a finais dos anos vinte, Laxeiro vai construíndo unha estética de gran expresividade e dinamismo, introducindo, como dixera Luís Seoane, o expresionismo en Galicia e catalizando os mundos literarios do esperpento de Valle Inclán e a Galicia mítica de Álvaro Cunqueiro. A súa obra, sintetiza deste xeito toda a tradición cultural galega coas vangardas do século XX, sempre do lado da pintura de pulsión, fronte a outras liñas de traballo máis analíticas. 
     
    Ourense, outubro de 2018.- XOGUETES DE CINE, é unha exposición que consiste en reelaboracións de obxectos baseados en antigos xoguetes cinematográficos do século XIX, reformulados con tecnoloxía actual polo experto en efectos especiais arxentino Federico Ransenberg. Estará ubicada no Museo Municipal de Ourense dende o 19 ata o 27 de outubro.
     
    Antes da creación do cinema moderno existiron moitos inventos que experimentaron co movemento e a visión para crear ilusións baseándose no fenómeno da persistencia retiniana. A mostra Xoguetes de cine, de Federico Ransenberg, está integrada por obxectos baseados nalgúns daqueles xoguetes cinematográficos do século XIX, reformulados con tecnoloxía actual. En concreto, trátase de zootropos e fontes máxicas elaborados de forma que permiten o visionado simultáneo a múltiples espectadores en visión de 360º, a diferenza do habitual nos xoguetes orixinais, que funcionaban de xeito individual.
     
    Federico Ransenberg é unha figura destacada a nivel mundial dentro do mundo dos efectos especiais físicos, coñecido especialmente polo seu traballo en filmes arxentinos e españois (Relatos salvajes, Cien años de perdón, Tesis sobre un homicidio) pero tamén en superproducións como El perfume: historia de un asesino.
     
     
    Páxinas: 1 2 3 4 5 ... Último 

    Concellería de Cultura
    Concello de Ourense
    2017

     

    Rúa da Canle, 1
           32005 Ourense

     

       988 391 290

    Contacto

     

    Accesibilidade

     

    Permisos

    Cultura nas redes:

     

      Facebook

     

      Twitter

     

      Youtube

    Diseñado y programado por ACV Galaica